شنبه دیگر بی طاقت شده است. به دادگاه انقلاب می رود. به یکی از کارمندان دفتر شعبه مربوطه می گوید که پسرش زنگ نزده. دوباره پرس و جو شروع می شود. معاون شعبه می اید و می گوید دفتر دادستانی از خود ما استعلام کرد ما به او گفتم که پسرت در اوین است. به خودت هم گفته بودیم. چرا شلوغش می کنی. پروین می گوید: به من نگفتید. مسئول دفتر شعبه می گوید نشون به او نشونی که تو راهرو ایستاده بودی. پروین می گوید خوب پس حتما من نفهمیدم. مسئول می گوید: برو خانه استراحت کن. بچه ات تو اوین خوش و خرم است و تو داره اینجا خودت را عذاب می دهی.

دوباره روز از نو روزی از نو. روز یکشنبه قبل از تولد حضرت علی پروین به دادستانی نامه می نویسد: دادستان محترم کل تهران تقاضا دارم به خاطر تولد امام علی به بچه من اجازه دهید که با ما تماس تلفنی بگیرد. خبری نمی شود.

شنبه 20 تیرماه برای چند دهمین بار می روند دادگاه انقلاب. مسئولان شعبه به کل منکر می شوند. حرفشان این است: اسم سهراب تو لیست آنها نیست. بروید آگاهی شاپور. آگاهی شاپور ؟ یکبار که رفتیم و عکس ها را دیدیم. دوباره بروید.

پروین می رود، اداره تشخیص هویت. این بار آلبوم قطورتر است. مجهول الهویه های 25 تا 30 سال. اما سهراب که 19 ساله است. چه زود بزرگ شدی سهراب. در این 25 روزی که که مادرت دربدر دنبالت بود چند سال بزرگ شدی؟ پزشک قانونی تشخیص داده است که در 19 سالگی در آلبوم 25 ساله ها بگذارندت، چون در 25 خرداد تیر خورده بودی. چشمانت را باز کن سهراب! مادر به عکس تو زل زده است.

سهراب گفت تاشقایق هست زندگی بایدکرد.سهرابمان راهم کشتند.دیگر چشمان مادرش نمی بیند شقایقهای دلش رو.قلب من شکست.کنکور قبول شد اما اونم ماروتنها گذاشت مثل ندا...سهراب اعرابی اگرتورفتی روح ما هم رفته اما جسممون داره می جنگه تاروحتو بیاره اینجا.آزادی.بغضم نمی ذاره دیگه بنویسم.

سپیده ی آزادی

سلام!دوستان سبز ازتون تقاضامی کنم به قسمت نظرات برویدونام وبلاگ یاوبسایت خودتون رو برام بنویسید.می خوایم درآینده ای نزدیک جنگ قلم راه بیندازیم که خیلی ازفریاددرخیابان هم موثرترهست.باتشکر

همان‌گونه که انتظار میرفت شورای نگهبان، پس از نمایش‌هایی که توجه هیچ‌کس را جلب نکرد، و با چشم بستن بر روی انبوه تقلب‌ها و تخلف‌های صورت گرفته، سرانجام نتایج دهمین دورة انتخابات ریاست جمهوری را تایید کرد. جشنواره‌ای که تجدید حیات ملت ما را مژده میداد با تقلب و تخلف از عهدهای اسلام و انقلاب با ناگوارترین صحنه‌ها به پایان رسید.

خطر در پیش است. نظامی که به مدت سی‌سال به اعتماد مردم متکی بود نمی‌تواند یک شبه قوای امنیتی را جایگزین این نقطه اتکا کند. این اعتماد لطمات جدی دیده است؛ اگر انکار این واقعیت سودی می‌رساند، ما نیز با منکران آن هم‌صدا می‌شدیم، از بس که خطر عظیم است. اگر آنچه انکارش می‌کنیم واقعا صحت ندارد، چرا به دیگران اجازه اجتماع نمی‌دهیم تا معلوم شود که چقدر اندکند.

به مردم بازگردیم. چرا هر گره سهلی را با دندان‌های امنیتی باز می‌کنیم؟ چرا به کوچکترین بهانه،‌ هرکسی را از دایره خود‌ی‌های‌مان دور می‌کنیم؟ این یکی بیش از اندازه جوان است، آن یکی بیش‌ از اندازه هنرمند است، آن یکی روشنفکر است، این یکی با ما اختلاف سلیقه دارد، آن یکی دانشجوست، این یکی از کار ما ایراد می‌گیرد، آن یکی به گروه ما تعلق ندارد، این یکی قدش بلند است، آن یکی خیلی شیک‌پوش است. آن‌قدر از دور خود می‌رانیم تا این که تنها می‌مانیم. این شیوه انقلاب اسلامی نیست، و شیوه اسلامی نیست که آغوشش را به روی همه باز می‌کند و به صرف شهادت زبانی، انسان‌ها را در دایرۀ خود می‌آورد.

شاید بگویید که با این همه قید و بند دیگر فرجه‌ای برای بیان اعتراض باقی نمانده است. این گمان خامی است که مخالفان سطحی‌اندیش و افراطی شما در سر دارند. الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. کسانی که در راه خدا می‌کوشند خداوند آنان را به راه‌های خود هدایت می‌کند. به عنوان نمونه‌هایی از این هدایت به یاد آورید که خداوند چگونه آرامش را بر اجتماعات بی‌کرانة‌تان مستولی می‌کرد و یا در خلال آنها ظرفیت‌های ذهنی مردم به چه شعارهای نغزی رهنمون می‌شد. همان خلاقیت همچنان قادر است که با توجه به تمامی این اصول راه‌کارهایی بکر و موثر پیش‌پای ما قرار دهد، میدان‌های گسترده‌ای برای عمل در مقابل‌ ما بگشاید و تجربیات جدیدی برای آزادیخواهان جهان اندوخته کند.

در ایامی که گذشت شخصیت‌ها و گروه‌هایی به سراغ اینجانب آمدند و خواستار گذشت من از آنچه گذشت شدند. شاید توجه نمی‌شد که اینجانب از همان ابتدا از حق شخصی خود گذشته بودم، اما مسئلة انتخابات مسئلة شخصی من نبود و نیست. من نمی توانم بر سر حقوق و آرای پایمال شدة مردم معامله یا مصالحه کنم. مسئله جمهوریت و حتی اسلامیت نظام ماست. اگر در این نقطه ایستادگی نکنیم، دیگر تضمینی نداریم که در آینده با حوادث تلخی نظیر آنچه در انتخابات کنونی گذشت روبرو نباشیم.

برای مرگ قاتلان آزادی سکوت کرده ایم،نه به خاطرترس از ضربه های آرام شما،آرام باید شست گردوغباررا که اگربا هجوم بخواهیم آن راازخانه بیرون کنیم به هوامیرودوگلوی سبزمان راآزرده می کند.مادربزرگمان وقتی نوروزمی شدجاروی خودش رابرمی داشت،آرام آرام گردراازخانه بیرون می کردوحال ماآرامتر ازآنها شمارا از این خانه بیرون می کنیم.

اما این بن بست یه درروداره که اونها به امیدش ادامه می دهند.اون هم دوباره کشتاردسته جمعیست.البته نه درخیابانهابلکه درزندانها.باخبرشدم که مسئولان رسیدگی به اموربازداشت شدگان همان مسئولان سالهای قدیم هستندکه درطی فقطدوهفته 3000 نفررااعدام کردند.حال راه رابه آنان سپردند.

حال راه را بایدبرای آنهابست.باقدرت نمایی ما.باانسانی ادامه دادن تظاهراتمان.باپیروزکردن فرهنگ بربی فرهنگی کامل.ماایرانیان نخ نمایی کارهای گذشته ی بخش قدرت طلب نظام رااحساس کرده ایم.پس هموطن من نخ هارا می کشیم تاتارازپوددیکتاتوری جداکنیم که ماعاشق آزادی هستیم.

توزیرخاکی وهمه سردرگم چگونه مردنت ندا...ما ازتومی پرسیم نه ازآن فتنه های بینوا.

توآزادی می خواستی وماهم...دراین میان چه کسی آزادی نمی خواست؟همان که توراآزادکرد.همان که دل ماراشکست.بگو،میشنویم چشمانت بازماندتااشاره کنی به مااما خاک روی چشمت ریختند.مافهمیدیم هرآنکه نمی داندنمی خواهد.نه اجنبی کشت ونه معترض کسانی کشتندکه بازهم خواهندکشت بسیجی ها.آنهاکه هیچ چیزنمی بینندبه جزدروغ.روح خودراجلا می دهندبا آن.ولی ماراچه کارباروح آلوده ی آنان ماروحمان پاک شد!

شایدباران ابررادوست داشته باشد.چراآنهاراجداکنیم؟شایدپاییزفصل عاشقی برگ وشاخه باشد،شایدبازدم هنگام وصال نفس باسینه شود.پس نه باران می خواهیم نه می گذاریم برگی بریزد ونه زنده می مانیم.دوست دارآنیم که خدادوستش دارد.آزادی

توادامه ی مطلب یه گزارش هست ازتلاش مرموزدولت احمدی نژادبرای دروغ پردازی درمورد قتل ندا...

کنارمی آیم باخود که کافیست دگر.بازمیگردم به همان روزگار.ای دل بیا به همین که هست جان سپار.اما کسی فریادمیزند-خسته ام...آن یکی ناله سرداده که اگرآرام شوندمی کشیمش...اما من دلم نمی خواهدبمیرد.دوستش دارم رفیق دوستش دارم بیشترازخودم.به اندازه ی تو.نمی گذارمت خسته بمانی ای عشق ما ای آزادی.

امروز چیزی وفهمیدم که شاید بشه گفت خوشحال شدم...همه حسن خمینی نوه ی امام رومیشناسیم.نمی دونم دلش سوخته یایادهدف پدروپدربزرگش افتاده.اما گفته همه ی معترضین یک تحسن قدرتمند رو تومرقد امام خمینی برگذارکنیم.

راستی یک خبردیگه واسه ی اونایی که فکرمی کنن این عشق فروکش کرده.چه مخالفمون باشی چه مخالف بدون که روزسبزولی ترسناکی واسه ی مخالفا در راه هست.اونم روزیه که بالاخره شورای نگهبان نظرقطعیشوبده.همه منتظریم که فقط اسم اون دیکتاتورو بگه تا جونمون روفداکنیم.فکرنکنیدمیرحسین نشسته اون رو برج دیده بانیه.حضوری خواهیم داشت سبزوقدرت مند نه فلک میگذاریم نه زمین.وآخرین حرف گران نیست جان من هم وطن فدای لحظه های خاکسپاری ندای ما.

فرقی نمی کندهرچه باشدطاغوت است.ظالم طاغوتگراست.چه من باشم چه هیتلرکه دارد روسفیدمیشود.یادمان باشد که سهراب گفت پشت دریاها شهریست...اینک برای ما پشت این باتلاق شهریست که درآن آسمان آبی تراست،گل دوستی می کندبابلبل عاشق خود...بچه هاگل می چینند،عاشقان خیره به چشم یارند...آه افسوس که من وتو عشق رانشنیدیم لیک حالا دیدیم.دست برنمی داریم ازاین گل ازدل،بازمی گردانیم.آسمان رابا ابرها آشتی میدهیم تادگرنباشد هیچ جاخشکسالی.بر می داریم درجای دگرمی کاریم این غنچه ی سبزآزاد.پشت این شب صبح است وصبح نزدیک است.

رنج می کشی زآزادی؟مگرمی دانی چیست؟چه سوالی میپرسم!کوآن کس که بداندونخواهد.ولی به جای تومن بسیارآزادم ودردیار خودبسیارآزادمی بینم...توهم بخواهی می بینی که اگرندیده بودی اینچنین نمی کردی.به قول فردوسی که تواورا برضدنژادت تازیت می دانی- مرامادرم نام مرگ توکرد   زمانــه مراپتک ترگ توکرد.

شنیدم نامردی می گفت بزن عجرت با امام حسین...حسین؟می دانی چه می گویی؟توراچه نصبت باپسرعلی؟اگرامثال تونبودید که حسین،حسین نمی شد.فاطمه می گریدبرای جوانان هموطن من تو صلوات میفرستی؟جایی دیگرمیگفتندمخالفت با کسی مخالفت باخداست!آخراینگونه خداپرستان راهم سردرگم میکنی.نمیکنی؟

اما نه،درخت ترراکسی تبرنمی زندمگرنادان...که اگرزد دیگرنه میوه ای و نه شیوه ای.ما آزاد نشده ایم اما بویش می آید.نمی آید؟دختر ایرانی مگررها می کند هم قطارش را؟پسرآریایی خون خودمی خواهد یاناموسش؟ما چیزی داریم که آنان ندارند!ما یکدیگررادوست داریم،ازخودمان بیشتر.نداهم مارادوست داشت.